Fotografie / Film

Lekkergaan: Manifesto

Leestijd: 4 minuten
Fotografie / Film

Ontdek in deze filminstallatie de dertien gezichten van Cate Blanchett

Je kent ze wel, van die mensen die op een feestje een uur lang tegen je aan staan te lullen met hun naar alcohol stinkende adem, over waar zij voor leven en voor willen staan. Het zijn die momenten dat je opeens in een ongemakkelijk te diepgaand gesprek beland met iemand die je niet goed kent. Hun monologen vliegen van hot naar her, zijn niet te volgen, maar spreken vol passie.

Onder al de opmerkingen, stellingen en levensverhalen schuilt het manifest van een persoon; het grondbeginsel van hun leven. Gelukkig zijn het niet alleen de dronkaards die hun manifest durven uit te spreken, er waren al velen voor hen. Dit waren de grote denkers, regisseurs, kunstenaars en in dit geval: Cate Blanchett. Je weet wel, die actrice waarbij het lijkt alsof elke rol haar op haar lijf geschreven is.

Éen vrouw, dertien gezichten

In deze tentoonstelling vertolkt Cate Blanchett in dertien korte films de manifesten van onder andere Karl Marx, Lars von Trier, Tristan Tzara en nog velen anderen. Cate Blanchett probeert in elke film op een andere manier de mensen te overtuigen van de verschillende standpunten. Ook deze monologen zijn soms onnavolgbaar (het ligt dus niet aan de alcohol), maar wanneer je de dertien films hebt gezien (en goed hebt geluisterd), ken je de grondbeginselen van het dadaïsme, futurisme, communisme, pop art, surrealisme, minimalisme en sommige stromingen in de architectuur, kunst en film. Heb je dus niet goed opgelet tijdens je kunstgeschiedenis op de middelbare school, Cate Blanchett laat ze allemaal de revue passeren.

In de dertien films speelt Cate Blanchett de meest uiteenlopende, absurde rollen:

 

  • Een echte MILF die voor de klas staat en de grondbeginselen van een goede film uitlegt aan kinderen van 8.
  • Een verwarde zwerver die over een verlaten industrieterrein dwaalt en raaskalt over het falende kapitalisme.
  • Een arrogante rockzangeres die zegt dat mensen moeten creëren, terwijl ze zelf alleen maar bier drinkt en sigaretten rookt (lijkt een beetje op de gemiddelde twintiger).
  • Een poppenmaakster die in haar eigen wereld leeft en de realiteit ontwijkt door het met haar poppen na te spelen.
  • Een vrouw die tijdens een begrafenis de nabestaanden van het dadaïsme toespreekt over dat alle kunst die aan normale regels voldoet, dood moet.
  • Een nerveuze choreografe die tegen aliens aan het schreeuwen is over hoe de performance wél zou moeten zijn.
  • Een moeder van een conservatief gezin die tijdens het avondgebed niet de woorden van god uitspreekt, maar de woorden van Claes Oldenburg, terwijl de opgezette dieren in de kamer haar aanstaren.
  • Een nieuwslezeres die haar kijkers het nieuws voorleest dat bestaat uit de manifesten van het minimalisme.

 

Zo zijn er nog een paar vreemde situaties die hilarisch zijn, en geniaal zijn gespeeld. De beelden zijn vaak sober en vertraagd, terwijl Cate in het stralende middelpunt theatraal beweegt en spreekt. Dit maakt het absurdistisch maar ook zeer herkenbaar en komisch.

Deze tentoonstelling is voor alle meisjes die actrice willen worden, voor alle dronkaards die je hun mening proberen op te leggen, voor de kunstgeschiedenis spijbelaars en voor diegenen die verliefd zijn op Cate Blanchett: iedereen dus.

 

De tentoonstelling Manifesto van Julian Rosefeldt is nog tot 25 juni 2017 in Casco te zien en is onderdeel van het Holland Festival. 

Lees verder binnen de categorie "Fotografie / Film "