Lekkergaan: Venustempel

Leestijd: 4 minuten

We mogen allemaal wat minder preuts worden

We weten allemaal dat het er is: het seksmuseum. The place to be voor de melige toerist die alle ondeugden van Amsterdam wel eens wilt ontdekken. Maar kan het meer zijn dan dat, heeft het Amsterdammers iets te bieden?

 

Het museum, genaamd de Venustempel, huist in een 17e-eeuws pand aan het Damrak. Dat je een tempel betreedt is niet meteen het eerste wat opkomt. Een stap over de drempel en het gehijg en gekreun komt je al tegemoet alsof je in een ware pornofilm terecht bent gekomen. Dat het museum aardig op de zintuigen werkt, valt niet te ontkennen. De vitrines op de begane grond zijn gevuld met SM- attributen inclusief een mannelijke en vrouwelijke pop in vol ornaat. De andere vitrines nemen je mee door de geschiedenis. Etsen en tekeningen van standjes uit de vroeg 20e eeuw, beeldjes van mythische figuren zoals saters en faunen om uiteindelijk uit te komen bij Indiase tempelafbeeldingen en Kama Sutra. Al deze afbeeldingen en voorwerpen wekken aardig de interesse.

Mart van de Wiel (header, dito)

Het museum beslaat nog twee verdiepingen die nog meer voorwerpen bevatten uit de geschiedenis, zoals een duoscoop uit de 19e eeuw met maar liefst 15 pornografische foto’s. Een ‘Red Light District’ sectie met nogal enge poppen geeft een aardig idee van de Wallen aan het begin van de 20e eeuw en haar geschiedenis. Er ontbreekt helaas informatie over de huidige situatie van prostitutie en de Rosse Buurt. De hoeveelheid foto’s die door het museum hangen vormen daarentegen een heel uitgebreid verhaal. De foto’s beslaan een periode vanaf het einde van de 19e eeuw tot aan de jaren ’80. Ze zijn van bijna elk denkbaar onderwerp, van groepsseks en bondage, tot foto’s van vollere dames en transseksuelen. Opvallend: hoewel de lesbische pornofotografie sterk vertegenwoordigd is in het museum, zijn mannen beduidend minder te zien.

 

 

Zijn we preuts geworden?

Wij denken bij seks waarschijnlijk allemaal: Tindr, Blendr, Grindr, pornosites, webcamseks en noem het maar op. Het museum stopt echter bij fotomateriaal en films uit de jaren ’80. Dat kan betekenen dat Amsterdam misschien preutser is geworden de laatste decennia. Of misschien heeft het museum zijn actualiteit verloren nu iedereen via het web toegang heeft tot de meest erotische en schunnigste dingen. Toch geeft het bezoek een andere ervaring, een die ons mogelijk allemaal weer losser en vrijdenkender kan maken. Het is juist de ongemakkelijkheid waarmee een bezoeker misschien in eerste instantie naar binnen stapt, die gedeeld wordt door elke andere bezoeker.

Venustempel

Een groep Japanse mannen neemt me verwonderd op terwijl ik fanatiek foto’s van alle vunzigheden maak en lopen snel fluisterend verder. De anders wat luidruchtige Engelse jongensgroep wordt verbazingwekkend stil bij binnenkomst, op wat gegrinnik hier en daar na. De ‘Look at that size!!!’ en de ‘Oh My God’s’ vliegen je om de oren, maar toch accepteert elke bezoeker in welke mate dan ook dat we met z’n allen naar dezelfde erotische, schokkende of pornografische dingen kijken. En dat kan gewoon.