Kunst

Gay Pride

Jort vond het bitterzoete fundament van Gay Pride waar hij het niet verwachtte
Eindredacteur
Jort van Dijk

Jort is schrijvend barman met een bachelor in Media & Cultuur. Hij staat open voor een verhaal zonder clou aan de bar of een goed geschreven artikel. Hij schrijft fictie, copy en alles daar tussenin. Kan schreeuwen tegen een televisie en mompelen in zichzelf als een oude, norse man met het leven van een stedelijke twintiger.

Bekijk meer van Jort van Dijk

De zaterdag werd samengevat in twee blauwe ogen. Kleine, blauwe ogen van een man in de zon op het terras. Er stonden tranen in en ik snapte niet waarom. Ik keek naar hem en ik zag niet wat hij zag, laat staan wat hij gezien had.

In de stad was de Gay Pride volop aan de gang, maar ik zat op een pleintje bij mij in de buurt. Ik had mijn vrienden laten stikken, want ik had geen zin in carnaval, Koningsdag, of de doorgekruiste vorm daarvan, die deze feestdag lijkt te zijn.

Een keer stond ik zelf aan de Prinsengracht en ik keek mijn ogen uit. We juichten, lachten, zopen onszelf lam en gingen in optocht naar een feest waar ik niets meer van weet. Dat was Gay Pride voor mij en daar had ik geen zin in, geen energie voor. Ik zag mijzelf bevestigd toen ik net op dat terras wilde gaan zitten. Ik vroeg om een stoeltje aan een man en een vrouw die drie werelden verderop waren en dachten dat ik Engels was. “You also like that, een snuifje cocaïne?” Ze waren wezen kijken en inmiddels afgedwaald en niets in hun dag had te maken met de waarden waar de Gay Pride voor zou moeten staan. Of vrijheid misschien. Maar dan de vrijheid om tegen een opgeklapte parasol te gaan staan slaan en schreeuwend te vragen of daar – ‘KOEKKOEK’ – iemand onder zat.

De twee gingen weg en ik zou ook zo gaan, maar toen was daar die man. Degelijke wandelschoenen, een grijs wolkje haar op een kalend, zomerbruin hoofd. Om zijn rechterarm een zweetbandje in de kleuren van de regenboog, in zijn ogen dus die tranen. Hij keek langs me. Pas toen ik doorhad dat ik zat te staren keek ik met hem mee. Over het pleintje liep een lange man. Paars, glimmend shirt met een boordje van gouden franjes. Over zijn schouder hing een zelf getimmerd bord. Een houten hand met glitters, kleuren en twee grote woorden. Arabische letters en de Engelse vertaling: LOVE.

De man, die ergens nog een jongen was, zwierde langs mijn biertje en stapte op hem af. Op de oudere man, die een vinger op zijn wallen legde om het vocht wat te deppen. Het paarse shirt zakte op een stoel en bij mij zonk het besef in. Zijn haarlijn was al teruggetrokken, het dunde achterop. Zijn neus, zijn ogen, de twinkeling daarin. Ik bleef weer te lang kijken naar de vader en zijn zoon.

Het gesprek ging over zijn boot, maar ik kon het niet goed volgen. Andere mensen schoven aan en ik dwong mezelf om niet te blijven staren. Ik las mee in twee dagboeken tegelijk. Ik sloot mijn ogen in de warme zon.

Ik had Gay Pride meegemaakt zonder een boot te zien varen. Een kilometer verder liepen mensen in polonaise naar een feest om te vergeten. Werd confetti tussen de stenen weggeveegd en geluidsoverlast gemeld. Maar ook in die feestende meute zullen tranen zijn geweest. Zijn boekjes open gedaan en poeltjes gevuld. Kleine poeltjes van tranen. Van trots. Van emoties in alle kleuren van de regenboog. Het bitterzoete fundament van Gay Pride.

Lees verder binnen de categorie "Kunst "
Lees meer van deze maker

Kunst

Lekkergaan: Almere

Aan deze Almere-export ontkomt niemand, en dat is maar goed ook!

Kunst

De culturele VVV-bon van Italie

Hoe zou het zijn als ook elke achttienjarige in Nederland 500 euro cultuurzakgeld krijgt?

Historie

Er zijn zoveel manieren hoe je een zeeman kunt zijn

Het stereotype beeld van 'de zeeman' is overal, maar is veelzijdiger dan je denkt.